"در ایامی که صاف و ساده بودم"                                       به فکر درس و مشق افتاده بودم

همیشه جــــزوه ای انــدر بَرَم بود                                         سرم لای کتــــــــاب و دفترم بود

همـــــــه درها به رویم بسته بودم                                         ز خرخــــوانی شدیداً خسته بودم

ز خواب و از خوراک افتاده بودم                                         بـــــه بَربَچ پاســــخ رد داده بودم

خـــــریٌت کرده بودم بیش در بیش                                         پراندم از خــودم بیگانه و خویش

بــه عشقم اس ام اس دیگر نــدادم                                       جگــرخون می شوم افتد چو یادم

نمــــودم دَس بسر،عشق نهــــــانم                                        دلیـــــــــــــل این حماقـت را ندانم

موبایلـــــــــــم را همیشه آف کردم                                       حسابی خر شدم من گــــاف کردم

زدم بر کـــــــــامپیوتر چهار تکبیر                                       نمـــــــودم قهر با آهنگ و تصویر

نکــــــردم رایت آهنگ جـــــدیدی                                       شکستم رایتر و دستـگاه وسی دی

ز خود ضبط خَفـَن را دور کــــردم                                       به شدت خویش را سانسور کــردم

ز فکــــــــــرم دور شد لیلا و اندی                                       فراموشــــــــــم بشد آهنگ سندی

ز اینترنــت شدیداً دور گشتـــــــــم                                      چو خود می خواستم  مجبور گشتم

ز وبگـــــــردی نمودم ترک عادت                                      ز بیخوابی بکـــــردم خویش راحت

ز چت کردن نمودم توبه ای سخت                                     خیالــــــم  شد  کمی  آسوده و تخت

بکردم آی دی او را فـــــــــراموش                                     نمــــودم لامپ خود را باز خاموش

نکـــــردم هیچ ایمیلی دگـــــــر باز                                     خریٌت را نکـــــــردم باز آغــــــــاز

کشـــــــــاکش بود در اعماق جانـم                                     کسی  آگـــــــه  نمی شد  از نهانـــم

خـــــلاصه خویش را محدود کردم                                     ره ابلیس را  مســـــــدود کــــــــردم

سر ساعت به پـــــای کــــــار بودم                                    ز صبح تــــــــا نیمه شب بیدار بودم

نمـــــــــــودم در شگفت افراد خانه                                    ندادم  دست خویشــــانم بهـــــــــانه

دگـــــــر بهر غذا کی داد کـــــــردم                                      برای شــــام کی فریـــــــــاد کــردم

هرآنچه مــــــادرم می پخت خوردم                                    دگـــــــر من آبـــــــــرویش را نبردم

همــــــــــــه گفتند بَه بَه چه جوانی                                    خـــــــــدا قسمت کنــــــد در زندگانی

خوشـــــــــا بر حال شخص مادر او                                  زده این بچٌه تـــــاجی بر ســـــــــر او

چگــــــــونه یکشبه این گونه گشته                                 چـــــــــه بـــوده اینچنین وارونه گشته

همه اندر شگـفت از کـــــــــار ایٌـام                                  چگــــــونه  گشته  اسب سرکشی رام

خلاصه کار مـــــا  درس و دعا بود                                  به تست و نکته فکــــــــــرم مبتلا بود

نمــــــــودم دوره هر درسی فراوان                                 خـــــــــریدم  جزوه از آینده ســــــازان

شدم درتست، حــاذق چون قلم چی                                   شدم  دکتر پس  از آن نسخــــه پیچی

چو تــــــابستان شد و هنگام کنــکور                                هــزاران بـــــــــــــار  رفتم تا لب گور

ولی ما امتحــــــــــان را خوب دادیم                                  به خود مــــــــــا وعدۀ مطلــوب دادیم

پذیرفتــــــــــه شدم در رشته ای ناب                                 نمی دیــــــدم چنین چیزی بجز خـواب

درآمـــد اسم من در روزنـــــــــــامه                                 زدند عکس مــــــــــــــرا در هفته نامه

درآوردم ســـــــــــری در بین سرها                                 به رویــــم بـــــــــاز شد آن بسته درها

بگفتــــــــــــــا دختر همسایه تبریک                                 به من تقـــــدیم شد یک هدیــــۀ شیک

پـــــــدر برمن بگفتــــــــــــــا آفرینا                                  نمـــــــودی رو سفیـــــــــــــــدم نازنینا

دگـــــــــر مادر نگو با شور و شادی                                بگفتــــــــا پاسخم را خــــــــــوب دادی

به پــــــا بنمود جشن بـــــا شکوهی                                 ز دوش خویشتن برداشت کــــــــــوهی

شـــــــدم وارد به دانشگـــــاه تهران                                نمودم سعی و کوشش ها فـــــــــراوان

گــــــــرفتم مدرکـــی با نمـــرۀ خوب                                 خریدم بهر آن یک قــــــــــاب مرغوب

نمودم قاب یعنی مــــــــــــــا فلانیم                                    مهندس گشته ایــــم و  شادمــــــــانیم

به کـــــــــــار خویشتن مغرور بودم                                 ز ژرفـــــای حقــــــــــــــایق دور بودم

چو بگذشت زین قضایا چند مـــاهی                                 ز دانشگــــــاه بگرفتم گـــــــــــــــواهی

شدم مشمول و دیدم چاره ای نیست                                در این دنیاچومن بیچـــــــاره ای نیست

شدم سربـــــــاز و گشتم من نظامی                                 شدم  مــــــــــامور بخش انتظـــــــــامی

شدم افسر ولی تـــــــاجی نه برسر                                  شدم عـــــــــــــاشق ولی یاری نه دربر

بمـــــــا بگذشت بیهوده دوسالــــــی                                 پز  عـــــــالی ولی با جیب خـــــــــــالی

گرفتـــم کارت در پایــــــــان خــدمت                                 شدم راحـــت از آن زنـــــــــــدان نکبت

سپس در جستجــــــوی کـــــار بودم                                  چو خیـــــل دوستـــــان بیکـــــــار بودم

بهر جـــــــــایی که شد، گشتم روانه                                   بــــــه شرکت یا محــــل کــــــــــارخانه

هـــــــــــزاران وعده و پیمان شنیدم                                    ولـــــــــی از آن همـــــــه خیری ندیدم

نه مـــــن وابسته بودم بر نهــــــادی                                  نه شرکت کـــــــــرده بودم در جهـــادی

خلاصه هرچـــه من سگدو زدم بیش                                 نبردم کــــــــــــــاری آخـر بـــاز از پیش

در این اوضـــــــاع و احوال پریشان                                  بدیدم من یکـــی از قــــــوم و خویشان

که بــود او آشنا با کـــــــــــــار بازار                                   شگـــــرد اصلیش قاچــــاق سیگــــــار

به من گفتـــــا چرا بیکـــــــار هستی                                  چـــــرا چون  دیگران سربـــــار هستی

بیا اینجـــــــــــــا به نزد دوستان باش                                    نخواهــــــم  کـــــــرد اسرار تورا فاش

بـــداد آن خویش گوشی را به  دستم                                   ز تحصیـــــــلات طرفی مـــــــن نبستم

بدیدم مــــــایه در بــــــــــــازار باشد                                   فقط ابلــــــــه به فکــــــــــــر کار باشد

پشیمــــــان گشته ام از کردۀ خویش                                  نبرده  علــــــم کــــــــار بـــنده را پیش

ز کـــــــار خویشتن من شرمســـارم                                  نمــــودم شعـــــــــــر ایـــرج را شعارم

بگویم بـــــــــــــــا رها با مدٌ و تشدید                                 "کـه گــُــه خوردم غلط  کردم ببخشید"

ندیــــــــــدم روی خوش در زندگـانی                                  اگـــــر  چـــــه  رفته ایــٌــــام جــــوانی

منحرف های بیکار.

ادامه رو حال کن

........................................

احتمالا تا حالا اسم مورفی رو شنیدید...مگه نه ؟ اگه نه که بخونید این متن رو که آخر هر چی مطلبه... هرگز تا بحال و از این به بعد چنین مطلبی رو نمیتونید از هیچ وبی حتی مال خودم هم ببینید و بخونید...

""  قوانين مورفي توسط شخصي بنام کاپيتان ادوارد مورفي مهندس نيروي هوايي، در سال ١٩٤٩ پا به عرصه حضور گذاشت وي هنگامي که روي پروژه اي در نيروي هوايی مشغول بررسي روند کار بود متوجه شد که تراسفورماتور به صورت نادرستي سيم پيچي شده؛ در مورد تكنسين مربوطه چنين گفت:"اگر اين تكنسين راهي باشه تا بتونه کارشو درست انجام نده، اون راهو پيدا ميكنه" قوانين مورفي اکنون افزون بر هزاران قانون مي باشد که توسط افراد گوناگون در سراسر جهان گرد آمده و مجموعه اي ازقوانين حاکم بر زندگي هستند که اکثر آنها از بدبيني نشات گرفته و جنبه شوخي دارند اما بسياري از آنها نيز عينيت و واقعيت دارند اکنون به برخي از اين قوانين توجه کنيد ""

--------------> قوانین اولیه
هیچ چیزی به آن آسانی که به نظر می‌رسد نیست
هر چیزی بیش از آن حدی که تصور می‌شود طول خواهد کشید
چیزی که ممکن است خراب شود، خراب می‌شود
اگر احتمال خراب شدن چندین چیز وجود داشته باشد،‌ آن یک خراب می‌شود که بیش‌ترین خسارت را بزند
نتیجه: اگر بدترین زمان خراب شدن‌ برای چیزی وجود داشته باشد، همان زمان است که خراب می‌شود
اگر چیزی قابل خراب شدن نباشد، پس حتما می‌شود
اگر پیش‌بینی می‌کنید که چهار احتمال برای خراب شدن چیزی وجود دارد و از قبل تمهیدی برای آن‌ها اندیشیده‌اید،‌ پس حتما راه پنجمی به طور غیرمنتظره به وقوع می‌پیوندد
وقایع خودبه‌خود تمایل به بدترشدن دارند
اگر به نظر می‌آید که همه چیز به خوبی پیش می‌رود،‌ پس حتما از چیزی صرف‌نظر کرده‌اید
طبیعت همیشه طرف‌دار خرابی‌های پنهان است
طبیعت یک حرام‌زاده است
غیرممکن است که چیزی را بی‌خدشه ساخت چون احمق‌ها نابغه‌اند
هرگاه برنامه‌ریزی بکنی که چیزی را انجام دهی،‌ حتما چیز دیگری به وجود می‌آید که باید قبل‌اش انجام دهی
هر راه‌حلی مسایل جدیدی را به وجود می‌آورد
احتمال آنكه يك شيء آسيب ببيند نسبت مستقيم دارد با ارزش آن
هرگاه جسم بـا ارزشي از دست شما به زمين مي افتد به غير قابل دسترس ترين مكان ميرود

اگر تو دیرت شده اتوبوس هم دیر می آید
اگر زود برسی اتوبوس دیر می آید اگر دیر برسی اتوبوس زود رسیده است
اگر بلیت نداشته باشی پول خرد هم نداری وقتی پول خرد داری که بلیت هم داری
هر چه بیشتر از راننده بپرسی که کدام ایستگاه باید پیاده شوی احتمال این که درست راهنمایی ات کند کمتر خواهد شد
مدت زیادی منتظر اتوبوس می مانی و خبری نیست پس سیگاری روشن می کنی به محض روشن شدن سیگار، اتوبوس می رسد

اگر خودتان به ورزشگاه های انگلستان ( مثلا در بازی منچستر – آرسنال ) توجه کرده باشید تفاوت های زیادی رو با ورزشگاه های داباخلی می بینید که من فقط 10 مورد رو بیان می کنم :

1. تماشاگران ( مثلا منچستر – آرسنال )  در یکی دو متری زمین قرار دارند و در جلوشان هیچ حصاری تور سیمی نیست در حال که در ورزشگاه های ایران تماشاگران در ده بیست متری ( با کمی چربی ) زمین قرار دارند ( در دوطرف دروازه ها بیشتر ) و در قفس  وحصار قرار دارند تا وارد زمین نشند

2. تماشاگران ایرانی می خوانند بازیکنان و داور بخورند ولی در انگلستان این خبرا نیست و بازی رو در کنار زمین آزادانه می بینند

3. فقط از بیلبرد های تبلیغاتی در ورزشگاه های انگستان استفاده می شودولی در ورزشگاه های داخلی خدا می دونه از چی استفاده می شه کارت پستال. دعوت نامه عروسی. برچسب تبلیغاتی و کلی چیز دیگه ( به این پارچه های که تغییر می کنه و عوض می شه چی می گن )

4. در ورزشگاه های داخلی 600 خبر نگار و عکاس دور ور زمین می ایستند و مانع دیدن بازی برای تماشاگران سکو های پایین می شند بعد کلی باطری آب معدنی و ترقه بهشون می خوره ولی کلی درد سر دیگه تو تلویزیون و … ولی تو انگلستان از این خبرا نیست ( فقط تعدادی در دو طرف زمین (پشت دروازه ها ) به صورت حرفه ای نشته اند .

5.بیشتر ورزشگاه های انگلیس نیمه سر پوشده هستند خبر از نورشدید خورشید در کل زمین نیست در حالی که بازی های داخلی همه بد از ظهر شروع می شه که دمای هوا 40 درجه است که همه می هنکند

6.در ورزشگاه های خارجی ( منظور انگلستان ) تمام بازی ها در روز نیست و بیشتر انها شب برگذارمی شود چون چراغ و نور افکن دارند ولی در ایران به دلیل نداشتن نور افکن تمام  ( بیشتر ) بازی ها درروز بر گذارمی شود که دما 50 درجه است ( 10 درجه افزایش یافت )

7. درانگلیس لازم نیست بلیط رو به چند برابر قیمت خرید چون خبر ( کمی ) از بازار سیاه نیست و می ری مثل بچه ادم بلیط رو به قیمت واقعی می خری!

8. مثلا تیم استقلال از پیروزی گل خورده حالا نیکبخت میره کرنربکشه یک باطری آب معدنی به سرش می خوره و یک نارنجک کنار پاش می افته ولی اون ور آب ( منظور انگلستان ) از این خبرا نیست

9. اون ور آب  ( منظور انگلستان ) داور ها با هدفون و میکروفن . بلند گو و باند . سوت و… با هم در ارتباط هستند ولی این ورآب هنوز اختراع نشده

10. اون جا تو گِل  و زمین خاکی و پارک بازی نمی کنند تو ایران داریم

پ ا ی ا ن